gigantisch bedrag!

 AdH overhandigt de cheque van ruim 1 miljoen aan KWF Kankerbestrijding

Tijdens een indrukwekkende bijeenkomst heeft onze voorzitter van ons Comité van Aanbeveling mevrouw Erica Terpstra vanmiddag de cheque overhandigd aan Ton van Hanselaar van KWF Kankerbestrijding. 

We waren ook prime time bij het NOS Journaal

klik hier voor de speciale uitzending van het NOS Journaal

Verslag “ik heb het gered!” deel 9 de finale

voor het verslag van de week en 7 juni in chronologische volgorde, klik hier 

HET MOOISTE FOTOALBUM VAN ALLEMAAL, klik hier

18.15 uur (7^e klim bocht 11) Ik nader de helft en besef langzamerhand dat een halfjaar voorbereiding en uitvoering er bijna op zit. Toch wel een wel een gevoel van: “jammer, nog een paar bochten en dan is het voorbij!” Ongelofelijk of niet? 7x Alpe d’Huez beklimmen en dan het jammer vinden dat het voorbij is?!?!

18.30 uur (7^e klim bocht 9) De mannen in bocht 9 gaan volledig uit hun dak, alles gaat eruit. High fives en ik roep: “mannen, fantastisch bedankt, het heeft mij geweldig geholpen!”. En dat is een feit. Ik kan het moeilijk beschrijven, het is een gevoel: als je drie doden sterft op die berg, figuurlijk dan natuurlijk, dan helpen die supporters je verder als is het maar een paar honderd meter. Het werkt. Weemoedigheid valt over me heen, ik doe nog maar een beroep op Jan: “kom op Jan nog een paar duwtjes svp”.

18.35 uur (7^e klim bocht 7) Inmiddels is hier het supporterskamp “Help Arian de berg op” afgebroken. Ze staan al bij de finish. Wat zal daar gebeuren? Ik ga niet janken, ik ga niet janken, ik ga niet janken, alleen maar juichen! (Tuurlijk…..). De mooiste masseuse/fysio van de Alpe komt nog even naast me lopen. “kom op, je kan het, hou vol, gaat het?” Als ik jou zie wel!!!! Nog een laatste lastig stuk, zet die champagne maar koud!

18.45 uur (7^e klim bocht 4) Ik zie het laatste zware stuk voor me en voel gelijk al dat ik begin te harken. Er schieten zoveel gedachten door me heen: euforie, vreugde, onoverwinnelijkheid en ongeloof. Hoor ik daar het gejuich al van boven?

18.55 uur (7^e klim bocht 1) Nog 600 meter De laatste bocht. Ik geef nu al een vreugde kreet af, maar alles wat er uitkomt is het geluid van een lange zucht: pffffoooeeeiiiiii! Door het steeds zwaar ademen en de emoties die al in mijn keel zitten is dit alles. In de verte zie ik het einde, ik zie Laura al staan.

Alle mensen, nog 400 meter, het gaat nog steeds zwaar, ik ben gewoon leeg.

Nog 300 meter, Laura herkent me en begint te juichen, te springen en te wuiven. Ik zie ook Fredo staan en Geralda en Claudine…… Ik ga niet janken, ik ga niet janken!

Nog 200 meter, ik hoor de muziek, house mijn favoriet! Lekker hoor! Ik ben er bijna……niet janken…….

Nog 100 meter, Laura rent naast me. Ze wil me een duwtje geven, goed bedoeld, maar ik zeg “niet duwen, ik wil het helemaal zelf doen” Ze begrijpt het wel. Fredo blaast op een grote toeter. Ik zie de finish. De mensen op het terras staan op en beginnen te klappen. Wat een gevoel, ik heb de Tour de France gewonnen. Door zoveel mensen ben ik nog nooit toegejuicht. Ik steek mijn arm en vuist omhoog, Livestrong bandje omhoog: die berg heeft de kolere gekregen en die kanker krijgt het ook!!!!! Niet janken………

Finish……… niet janken, 1cm over de finish. Mijn vader loopt als eerste op me af en ik schiet volledig vol. Hij omarmt me, ik wil juichen maar het enige wat ik kan is huilen. Als een klein kind sta ik daar wel een minuut hardop te snikken met mijn vader. Tranen van vreugde, geluk, emotie en uitputting.

Daarna is Laura aan de beurt, zelfde ritueel. Ze zegt: “je bent mijn grote held, ik ben zo trots op je” Nog meer tranen. Maar ja, ik houd het niet meer tegen en laat me maar gaan.

 

Ik voel me gelijk ook helemaal leeg, uitgeput en zo moe. Ik heb even de tijd nodig om bij te komen. En even mezelf weer op de rails te krijgen, want ik heb het op dit moment niet onder controle. 7x Alpe d’Huez Sodeju!!!!!!

Felicitaties en waarderingen komen van alle kanten. Geralda, mijn zus, geeft me ook een dikke knuffel, net als Claudine. “Je bent een held” zegt ze. Ja, het is waar en zo voel ik me ook. Wat een gevoel! Ik besef dat ik nog 1 ding vergeet: ik kijk omhoog, ik wijs omhoog. “Jan, voor jou! Bedankt voor de duwtjes!”

Een camera verschijnt voor mijn neus. Interview, of wat ik er ook nog weet uit te kramen.

Tijd voor…… Waar is die champagne? Hier, die fles. Ik maak hem langzaam open en mijn vader komt al met bekers. Maar ik denk schijt, die fles is voor mij. Ik spring van mijn fiets, een luidkeels “Yeeeeeaaaaaaaahhhhhhh” en spuit de hele fles leeg over alle omstanders. Een cameraman duikt weg. Heerlijk om dit doen, wat een overwinningsroes is dit zeg. Toch ff een slokje. Zo die zakt gelijk naar de beentjes, help! Van KWF Kankerbestrijding krijg ik een dankbetuiging, gaaf! Geralda stopt me een telefoon toe, mijn moeder, nog mooier. En dan ook nog mijn kindjes Yma en Claudy van 3 en 4 in koor door de telefoon: PAPA IS EEN TOPPER! Weer tranen, ach wat maakt het uit.

  

19.30 uur (finish, bovenop Alpe d’Huez) Langzaam kom ik weer in het land der levenden. Wel een apart gevoel in mijn benen. We gaan met z’n allen even eten, lasagna. Ik krijg geen hap naar binnen, maar kan wel wat drinken en toch gelukkig wat brood eten. Ap geeft me 2 slokjes bier. Ze stijgen gelijk naar boven, wel lekker hoor. Ik besluit me te laten masseren. Heerlijk de spiertjes los. De masseur had een halfuur nodig om mijn benen los te masseren. Hij vroeg ook nog: “Heb je kramp gehad?” Ik zeg: “niet vandaag, wel 3 weken geleden”. Hij verteld me daarna dat ik echt mazzel gehad heb vandaag omdat ik had er wat aan moeten laten doen, 3 weken geleden. “Ik kan de kramp nog voelen” meld hij tenslotte. Ik geniet ondertussen van de finishbeelden en geluiden van andere deelnemers. Wat een feest is het hier zeg.

  

20.00 uur (7^e afdaling) Hup de fiets in 1 van de busjes geladen en heerlijk rustig naar beneden. Nou ja rustig, andere fietsers die nog bezig zijn luidkeels aanmoedigen bedoel ik dan. Kom op Kanjers!!!!!!!!!

Beneden is het spullen uitladen en naar de chalet. Even douchen, weldadig na eerst al dat zweet geproefd te hebben. Ik ga heerlijk languit op het bankje liggen.

Neem een rosétje, wat chips en chocola, heerlijk. We praten met z’n allen over de dag. Indrukwekend al die verhalen. Ik voel me ineens erg moe worden, doodmoe eigenlijk. Lekker slapen, zodra ik me hoofd neerleg val ik in slaap, dromend van deze fantastische dag.

Verslag “ik heb het gered!” deel 8

 voor het verslag van de week en 7 juni in chronologische volgorde, klik hier 

16.45 uur (6e afdaling) De weg is nog nat, maar inmiddels regent het niet meer. Temperatuur is heerlijk fris (door de regen). Toch nog wel mijn benen laten insmeren door de masseur met zo’n warmte goedje, heerlijk die verzorging. Ik kijk even op mijn fietscomputer, 65 km/u, toch nog snel met dat natte wegdek. Voorzichtig Doeser, het mag nu niet gebeuren dat je onderuit gaat.

17.15 uur (7^e klim start) Ik maak me klaar voor de start van de laatste. Dit gaat hem worden. Ongelofelijk, ik zit in een roes, hoor wel mensen om me heen, maar het dringt niet door. Toch nog even snel een plasje plegen voor vertrek. Vanochtend om 05.07 uur had ik zenuwen, maar die zijn weer terug. Ik ga het halen! Al breekt mijn fiets doormidden of moet ik lopen of kruipen die 7^e gaat eraan.

17.30 uur (7^e klim bocht 21) Ik ben op weg. De emoties grijpen me nu al. Nog 20 bochten en dan ben ik er. Het voelt wel zwaar, maar mentaal weet ik al dat ik het ga redden en hoe….. Laatste keer bochie 20! Een waterig zonnetje verschijnt. Is dit een teken? Jan, kijk je mee van boven? Zie je me spartelen? Geef ff een zetje Jan, ik heb het nodig. Mijn gedachten schieten naar Jan (mijn aan longkanker overleden ex-huisgenoot). De 7^e is voor hem. Ik zal hoop ik nooit voelen welke pijn hij gevoeld heeft, vooral zijn benauwdheid en pijn van het hoesten staat voor altijd op mijn oogvlies. “Jan ben je er nou verdomme, duw nou even!”

17.50 uur (7^e klim bocht 16) Dat was het 1^e lastige stuk. Misschien is het inbeelding of psychologisch gelul maar ik voel dat Jan toekijkt en toch een beetje duwt. Al is het niet hard! Gek is dat, maar zo voelt het! Mijn zelfoverpeinzing wordt abrupt verstoord, herstel: opgevrolijkt, door de supporters in bocht 16. Gaat het? Hoeveelste? Het gaat goed en dit is de laatste! Algemeen gejuich. Mijn hartslag wordt gevraagd: 151, prima! Er komt een verzorger naast me lopen/rennen (ja zo snel ga ik!): “Jongen je ziet er nog zo goed en fris uit, wil je wat hebben? Nee, je gaat het halen, kanjer, kom op, je gaat het halen” Die laatste woorden komen als een soort verlossing aan. Ik ga het echt halen! Kom op, op naar bocht 9 waar de volgende groep supporters klaar staat voor mijn zegetocht. Rustig Doeser dit ruikt naar overmoed en zelfverheerlijking. Nou ja een klein beetje mag toch wel?……..

Verslag “ik heb het gered!” deel 7

 voor het verslag van de week en 7 juni in chronologische volgorde, klik hier 

13.15 uur (5^e klim bocht 13) Menno moet een pitsstop maken, ik besluit alleen door te gaan in mijn eigen tempo. Het begint te regenen. Op zich wel verkoelend, dus ik heb er nog geen last van. Het gaat nog lekker, de pauze heeft me goed gedaan.

13.40 uur (5^e klim bocht 7) Net mijn supportteam weer gezien. Wat werkt dat lekker motiverend zeg. De regen komt nu goed naar beneden. De omstandigheden worden wel wat minder nu. Maar de moraal is nog goed. Al klimmend komen er aanmoedigingen van dalende deelnemers: Kanjer, kom op! De beklimmingen worden nu zwaar en dit soort kleine dingen blijft je vooruit helpen.

14.05 uur (5^e klim, finish) Number five in the pocket! Maar ik merk dat de krachten echt minder worden. Ik kijk wel op tegen de 6^e, nog 2 tegaan. Die 7^e kom ik wel door, maar die 6^e. Als je zo begint, voor de klim, te denken dan gaat dat al gelijk niet lekker………. Voorzichtig afdalen, benen ingesmeerd met vet voor de warmte en de regen.

14.30 uur (6^e klim, start) Bij de voet van de berg denk ik nog: “kom op 2 te gaan, je kan het, hou vol! Rustig trappen, blijven drinken!”. Gelijk de 1^e kilometer hakt erin. Ik voel me moe, uitgeput! “Ai Ai Ai dit word echt afzien”. En dat gelijk in het begin al. Dit is hem, de man met de hamer, de dip. Hoe ga ik dit redden?

15.15 uur (6^e klim, bocht 12) Ik heb het 1^e stuk overleefd, vraag niet hoe. Mijn benen voelen als lood, als blokken. Het ritme is moeilijk te vinden en die regen is steeds lastiger. Ik staar naar het asfalt. Mijn snelheid valt terug naar een bedenkelijke 7 a 8 km per uur. Maar “opgeven is geen optie” blijf ik tegen mezelf dreunen. Tussen de oren zit het wel goed, maar mijn lichaam begint tegen te stribbelen. Pijn en nog eens pijn.

15.35 uur (6^e klim bocht 9 en 7) De supporters langs de kant zien dat ik er bijna doorheen zit. Het tempo is er uit, een stoïcijnse blik op het asfalt. Ze schreeuwen me omhoog, alleen voor hen moet ik al blijven trappen. Ik denk eens goed bij mezelf: “luistert Doeser, waarom doe je dit?” Omdat die berg en die ziekte de kolere kunnen krijgen! Omdat ik de onmacht een plaats wil geven. Omdat ik wil strijden, net als mijn vader Rien en oom Ad. Zij moesten enige jaren geleden ook strijden. Dan besef ik bij mijn eigen: “wat ik doe is een makkie, een schijntje, in vergelijking tot wat kankerpatiënten meemaken” Het geeft me weer moraal en strijdlust. En driftig stamp ik op de pedalen. Moeilijk, moeilijk, moeilijk.

15.50 uur (6^e klim bocht 3) Ik ga hem halen die 6^e! Ik heb het vreselijk zwaar dit laatste stuk en voel ook de emoties al op komen. Traantjes dringen zich aan. Het eind is in zicht. Blij-ven-trap-pen Blij-ven-trap-pen Blij-ven-trap-pen Blij-ven-trap-pen. Dit ritme zit al een paar kilometer in mijn hoofd. Ik merk dat ik het ook hardop begin te zeggen. Kom op de laatste bocht. Een traan biggelt over mijn wang. Dit kan gewoon niet, ik ga 6x Alpe d”Huez bedwingen. Ik ben geen aangeboren wielrenner, ik fiets pas 5 jaar echt sportief, dit kan helemaal niet. Euforie grijpt me al vast. Mijn vuist gaat 200 m voor de streep omhoog. Nu ga ik die 7^e halen ook. Het zal een zegetocht worden!

Verslag “ik heb het gered!” deel 6

10.50 uur (4^e klim bocht 19) Ik merk aan het begin van de 4^e klim dat de benen wat vermoeidheid tonen/voelen. Voor mezelf neem ik het besluit: deze 4^e nog ff doen en dan een pauze. Het weer word anders. Beneden in het dal schijnt de zon, maar meer naar boven word het bewolkt. Ik besef dat deze klim voor Conny Beekman is, emoties worden versterkt, maar de motivatie is nog steeds goed. Nogmaals: die ziekte en die berg kunnen de kolere krijgen.

11.35 uur (4^e klim bocht 4) Ik voel de inspanning. Dit had ik de 1^e 3,5 beklimmingen nog niet gevoeld. Het gaat een uitputtingsslag worden. Ik kan bijna niet wachtten om een pauze te nemen. Ik kan helaas Frank niet meer volgen en neem ook elke buitenbocht.

 

12.00 uur (4^e klim finish) Mijn God, wat heb ik dat laatste stukje van 2 km moeten afzien. Dit is even een dip. Ik raap mezelf bij elkaar en denk: “afdalen naar bocht 7 en dan pauze” Herstellen en wat eten. IK BEN OVER DE HELFT!!!!!!!!!!

12.10 uur (4^e afdaling) Er komt een cameraman naar me toe. “mag ik je filmen in de afdaling? Wel hard gaan hoor!” Frank en Diederik gaan ook op de film. De cameraman achterop de motor in alle standen. Wij afdalen ala Rini Wagtmans

 

12.20 uur (pauze! 45 minuten) Ik bereik in de afdaling bocht 7, waar Laura en de hele clan staan. Ik neem lekker pauze. Een broodje chocoladepasta eten, chocola (Cote dÓr Praline) eten, cola drinken en gemasseerd worden wat wil je nog meer. Men vraagt hoe het met me gaat: Goed, ik ben nog steeds fris maar voel wel de vermoeidheid in de spieren opkomen. Nu komen de mentaal zware klimmen nr. 5 en 6. Dat ik een toiletbezoek kan doen, bevestigt dat ik de energy-drink energy-repen en energy-gels goed verwerk. Even snel een droog tenue aan, zit wel zo lekker voor het slotakkoord. De menigte klapt al als ik weer op stap, op weg naar de 5^e. Rustig afdalen, even inkomen.

12.45 uur (5^e klim start) Menno van Winden, zoon van Frank, rijdt met me mee omhoog. 13 jaar oud en gewoon al 3 beklimmingen erop zitten. Hij gaat voor 5, wat een kanjer!

 

12.50 uur (5^e klim bocht 21) Het moment van de middag: We komen een Belg tegen op een mountainbike, licht verzetje trappend, maar wel erg moeizaam. Hij zegt tegen ons: “Awel waar zijn we aan begonnen, niet?” Ik antwoord: “ach dit is mijn 5^e en zijn 3^e keer omhoog en we gaan ieder nog 2 keer!” Ik hoor nog achter me: “Wablief?!”. Rustig trappend leg ik ea uit, intussen staart de Belg vol ongeloof hijgend en puffend voor zich uit. Hij kraakt en breekt volledig mentaal doormidden, ik hoorde het gewoon. Klink, klink en denk, denk. De Belg ligt gelijk 25 meter achter ons. Ik kijk Menno aan en barst in lachen uit. Die idiote Hollanders!

Verslag “ik heb het gered!” deel 5

voor het verslag van de week en 7 juni in chronologische volgorde, klik hier 

06.50 uur (2^e klim start) Het begin van de 2^e klim, lekker zonnetje en de temperatuur is perfect voor klimwerk. Bij de start tref ik deelnemer 23 Frank van Winden. We rijden samen in hetzelfde tempo, dus dat is wel lekker. Zijn vrouw Esther blaast ons op weg. foto volgt.

Al klimmend praten we wat. Ja je leest het goed, gewoon pratend de Alpe d’Huez omhoog! Zolang je kan praten zit ook de inspanning en je hartslag goed is de stelling.

07.30 uur (2^e klim bocht 9) Al bij bocht 11 hoor je de supporters van bocht 9 schreeuwen, geweldig, dit geeft je moraal. In bocht 9 zitten een 8-tal mannen, als we ze naderen staan ze op en beginnen als een wilde te schreeuwen, te klappen, springen en weet ik al niet wat. Ik deel high-fives uit, dit is echt top! Snel wat eten, niet vergeten, niet vergeten. Bij bocht 7 drinken, drinken en nieuwe voorraad van het supportteam aannemen

08.05 uur (2^e klim finish) Frank en ik schudden de hand, dit is 2! En dat ging lekker. Goed behoudend gereden. We nemen even 5 a 10 minuten pauze en besluiten de volgende klim weer samen te doen. Ik voel me nog steeds beresterk, zowel moraal als fysiek. Wat is dit allemaal geweldig.

08.50 uur (3e klim bocht 20) Daar gaan we weer op naar ronde 3. Ik vind dit al knap, 2x Alpe d’Huez binnen 3 uur. Dit 1e stuk is wel stijl zeg! In de bochten zelf is het redelijk vlak. Als je dan de bocht doordraait zie je ineens een muur voor je, slopend!

09.40 uur (3e klim bocht 7) Het supportersteam “Help Arian de berg op” compleet: mijn vader en Fredo (vriend zus), oom en tante Wim en Marijke en nog veel meer mensen zijn gearriveerd. Wat een gejoel! Frank zegt tegen me: “kippenvel, gewoon kippenvel, machtig mooi” En dat is het ook. Je voelt dat je met een zware inspanning bezig bent. Maar fanatieke supporters maken het zoveel lichter. He die auto met die toeter weer, klik hier

10.05 uur (3e klim finish) Gloeiende, gloeiende! Kreeg ik het daar de laatste 2 km ff moeilijk. Die waren zwaar zeg. Ik kan nog net in het wiel van Frank kruipen, maar moet al wel bochtjes aan de buitenkant nemen. Maar goed, handje schudden, strike three! En recupereren in de afdaling. Het weer is nu echt fantastisch.

 

Verslag “ik heb het gered!” deel 4

voor het verslag van de week en 7 juni in chronologische volgorde, klik hier 

05.40 uur (1^e klim, bocht 8 ) Ik nader bocht 7. Hier staat het supportersteam “Help Arian de berg op!” Ik hoor ze al van 1 km afstand schreeuwen. De kerktoren en begraafplaats komen in zicht. Wat staat er nou op de weg? (Foto volgt)

Ja het is waar: “ARIAN ONZE MAN”. Gaaf en nog eens gaaf. Mijn naam staat op de Alpe d’Huez! Kippenvel moment. Laura schreeuwt, Geralda klapt, Claudine fotografeert

Claus geeft me een bidon en Coby staat te springen.

05.55 uur (1^e klim, bocht 4) Wat gebeurt er allemaal en wat gaat er allemaal gebeuren vandaag? Dit zijn de gedachten die door mij heen schieten. Nog niet eens 1 klim achter de rug en ik ben nu al trots op mezelf! En zo blij en dankbaar dat ik dit mag meemaken.

06.05 uur (1^e klim, bocht 1) Waar ligt die finish nou ook alweer? Wat staan door nu? supporters? Oh ja het cheerteam. Geweldig dames, bedankt.

06.17 uur (1^e klim, finish) En dat was 1! Klappende mensen bij de finish. Het ging goed, erg lekker. Mijn hartslag is niet boven de 175 geweest, gemiddeld ongeveer 151. Snel wat warms aantrekken want erg warm is het nog niet. Na 5 minuten zit ik weer op de fiets en hup de afdaling in, topsnelheid 75.4 km/u!

Verslag “ik heb het gered!” deel 3

 voor het verslag van de week en 7 juni in chronologische volgorde, klik hier 

Donderdag 7 juni D-day

Dit is ‘m, de dag waar we 5 maanden voor gewerkt hebben.

04.10 uur  de wekker gaat, redelijk geslapen. Ik maak ontbijt en maak fietsmaatje Ap wakker. Ik heb echt spanning, wel positief.

04.30 uur Wielerkleding aantrekken, hoe koud is het eigenlijk? Het valt mee, graadje of 15, prima klimtemperatuur. Bidons vullen, mijn eten voor onderweg klaar zetten voor de verzorgers zodat ze mij dit makkelijk kunnen geven.

04.45 uur Op de fiets. Bij mezelf denk ik: Nou hier zit ik wel even! Bij de start aangekomen is het een drukte van jewelste. Allemaal gespannen smoeltjes, strakke bekkies en knipperende lichtjes. Ja knipperende lichtjes! Een prachtig gezicht. Een schreeuw van Grote Smurf II (Peter Kapitein): nog 5 minuten!

Wat er allemaal niet door je hoofd schiet! Nog even handjes schudden met Tjalling, Jean Paul, Paul Bierman en nog een paar. Nog 1 minuut, “ga ik het wel halen?” schiet er door mijn hoofd. Daarna gelijk “Wat nou, Opgeven is geen Optie, gaan!”. Rustig, sparen, sparen en nog eens sparen.

05.06 uur Peter roept: geniet! Dit is het moment!

10,9,8,7,6,5,4,3,2,1 Go!Go!Go!

Gejoel klinkt uit de menigte. Langzaam komt een pak gedrevenheid op gang. 70 tot op het bot gedreven mensen gaan een wereldprestatie neer zetten……. voor iemand anders! Die klote ziekte kan de kolere krijgen en die berg ook. Beiden krijgen ons niet klein. Kameraden voorwaarts!

De 1^e bocht nadert, licht schakelen Doeser, sparen en nog eens sparen. Ik merk dat ik al snel een lekkere trapfrequentie draai. Hoe is de hartslag? Prima 150! (omslagpunt bij 175, voor de kenners). Geniet Arian, probeer te genieten. Wat een machtig gezicht al die lichtjes op de berg. Intussen begint het langzaam te schemeren. Hangende mist in het dal, wat een gezicht!

05.30 uur Ik nader de 1^e supporters. 5 uur in de ochtend en die mensen gaan nu al uit hun dak. Volgauto’s komen naast je rijden met de bekende claxon klik hier, motards scheuren voorbij, fotografen langs de kant schieten hun plaatjes, IK ZIT IN DE TOUR DE FRANCE!!!!!

Verslag “ik heb het gered!” deel 2

 voor het verslag van de week en 7 juni in chronologische volgorde, klik hier 

Maandag 4 juni

De spanning stijgt, de deelnemers druppelen binnen. Ikzelf en een groep van 15 zijn lekker gaan trainen op de Col du Sarenne

Samen met Coen van Veenendaal, Petra de Bruin en Benno Jacobs zijn we rustig naar boven gefietst en daarna afdalen over Alpe d’Huez. Ik heb mezelf lekker gespaard, wat ook de bedoeling was. Wel kwam daar de profploeg van Française des Jeux in sneltreinvaart voorbij. Zo makelijk die mannen trappen, ongelofelijk.

Laura en Claudine zijn die dag lopend (!!!!!!!) de Alpe d’Huez op gegaan, helemaal tot aan te tourfinish en weer naar beneden. Respect voor de dames. In de avond voor het eerst gegeten vanuit de keuken van Cycletours, lekker pasta, in de grote tent (zie fotopagina).

Dinsdag 5 juni

De laatste training, 1x Alpe d’Huez. Kijken hoe ik ervoor sta. Ben ik er klaar voor? Lekker rustig begonnen aan de klim, echt om me heen aan het kijken.

  

Inmiddels waren we ook weer op TV geweest bij RTL 4. Een Hollander sprak mij hier onderweg over aan. Toen pas begon ik het besef te krijgen dat er iets groots gaat gebeuren op donderdag 7 juni. Dan de beklimming zelf: heerlijk in 1:08 uur boven, koffietje gedronken en weer naar beneden afgedaald. Het goede gevoel is er!

Woensdag 6 juni

Een lekkere rustdag voordat de kanjerdag van start gaat. Inmiddels was mijn supportersteam compleet: partner, zus, vader, vriend van zus, schoonvader en moeder, schoonzus en fietsmaatje respectievelijk Laura, Geralda, Rien, Fredo, Claus en Coby, Claudine en Ap. Ik voel nu echt spanning!

7 keer gehaald!!!!!!!!

Ik heb het gered! 7 keer Alpe d’Huez op 1 dag!

Vanaf heden zal ik een verslag schrijven van hoe het was. Elk veslag zal worden opgeslagen op een speciale pagina, klik hier

Tevens zijn er steeds nieuwe foto’s te bekijken, klik hier

Hier is mijn eerste verslag, elke dag wordt hij aangevuld:

Beste mensen,

Hoe moet ik beginnen? Wat een week en wat een dag die 7e juni! Het zit erop, ik heb het gehaald. Ik ben zo trots op mezelf maar ook op Laura, Claudine, Ap, Geralda, Rien, Fredo, Claus, Coby, Gerda en nog vele en vele anderen. Zij hebben me er doorheen gesleept, geschreeuwd en geholpen. Ik kom echt superlatieven tekort om alles te benoemen. Maar wat weet je en voel je dat je leeft op zo’n dag (7 juni): pijn, vreugde, tranen, euforie, emotie, verdriet en gedrevenheid.

Eerst maar een kleine beschrijving van de week:

 Zaterdag 2 juni

Aankomst in Bourg d’Oisans, aan de voet van de Alpe d’Huez, na een vlucht van 1.10 uur en een autorit van 2,5 uur. Heerlijk relaxed aankomen in ons chalet, cadeau van Laura. Ons reisgezelschap bestond uit Laura, mijn partner, Claudine, mijn schoonzus en ikzelf. Mijn schoonouders waren ook al gearriveerd met de camper en mijn fiets, wel zo belangrijk om mijn eigen fiets te hebben! Het weer was prima, niet te warm en niet te koud, ongeveer 22 graden met wat kleine bewolking.

 Zondag 3 juni

De 1^e trainingsrit. Samen met Bernd Kraan, mededeelnemer klik hier, totaal 80 km gefietst. De Col du Lautaret beklommen

Top	2057 m
Locatie	Franse Alpen
	Oostzijde	Westzijde
Startplaats	Briançon	Le Clapier
Hoogteverschil	853 m	1312 m
Lengte	27,75 km	34,16 km
Stijgings-%	3,1 %	3,8 %
Steilste km	5,2 %	7,5 %

De 1^e aanraking met het hooggebergte. Het ging heerlijk. Gewoon rustig aan doen en lekker trainen. De dames hadden een rustdag. Ik ben s’middags nog gaan helpen bij het opbouwen van de grote tenten. Deze tenten waren ervoor als het weer zou omslaan en algemene verzamelplaats. Je leert de mensen een beetje kennen en voelt dan al dat het groots gaat worden. Weer goed weer, 23 graden en zon!