Verslag “ik heb het gered!” deel 7

 voor het verslag van de week en 7 juni in chronologische volgorde, klik hier 

13.15 uur (5^e klim bocht 13) Menno moet een pitsstop maken, ik besluit alleen door te gaan in mijn eigen tempo. Het begint te regenen. Op zich wel verkoelend, dus ik heb er nog geen last van. Het gaat nog lekker, de pauze heeft me goed gedaan.

13.40 uur (5^e klim bocht 7) Net mijn supportteam weer gezien. Wat werkt dat lekker motiverend zeg. De regen komt nu goed naar beneden. De omstandigheden worden wel wat minder nu. Maar de moraal is nog goed. Al klimmend komen er aanmoedigingen van dalende deelnemers: Kanjer, kom op! De beklimmingen worden nu zwaar en dit soort kleine dingen blijft je vooruit helpen.

14.05 uur (5^e klim, finish) Number five in the pocket! Maar ik merk dat de krachten echt minder worden. Ik kijk wel op tegen de 6^e, nog 2 tegaan. Die 7^e kom ik wel door, maar die 6^e. Als je zo begint, voor de klim, te denken dan gaat dat al gelijk niet lekker………. Voorzichtig afdalen, benen ingesmeerd met vet voor de warmte en de regen.

14.30 uur (6^e klim, start) Bij de voet van de berg denk ik nog: “kom op 2 te gaan, je kan het, hou vol! Rustig trappen, blijven drinken!”. Gelijk de 1^e kilometer hakt erin. Ik voel me moe, uitgeput! “Ai Ai Ai dit word echt afzien”. En dat gelijk in het begin al. Dit is hem, de man met de hamer, de dip. Hoe ga ik dit redden?

15.15 uur (6^e klim, bocht 12) Ik heb het 1^e stuk overleefd, vraag niet hoe. Mijn benen voelen als lood, als blokken. Het ritme is moeilijk te vinden en die regen is steeds lastiger. Ik staar naar het asfalt. Mijn snelheid valt terug naar een bedenkelijke 7 a 8 km per uur. Maar “opgeven is geen optie” blijf ik tegen mezelf dreunen. Tussen de oren zit het wel goed, maar mijn lichaam begint tegen te stribbelen. Pijn en nog eens pijn.

15.35 uur (6^e klim bocht 9 en 7) De supporters langs de kant zien dat ik er bijna doorheen zit. Het tempo is er uit, een stoïcijnse blik op het asfalt. Ze schreeuwen me omhoog, alleen voor hen moet ik al blijven trappen. Ik denk eens goed bij mezelf: “luistert Doeser, waarom doe je dit?” Omdat die berg en die ziekte de kolere kunnen krijgen! Omdat ik de onmacht een plaats wil geven. Omdat ik wil strijden, net als mijn vader Rien en oom Ad. Zij moesten enige jaren geleden ook strijden. Dan besef ik bij mijn eigen: “wat ik doe is een makkie, een schijntje, in vergelijking tot wat kankerpatiënten meemaken” Het geeft me weer moraal en strijdlust. En driftig stamp ik op de pedalen. Moeilijk, moeilijk, moeilijk.

15.50 uur (6^e klim bocht 3) Ik ga hem halen die 6^e! Ik heb het vreselijk zwaar dit laatste stuk en voel ook de emoties al op komen. Traantjes dringen zich aan. Het eind is in zicht. Blij-ven-trap-pen Blij-ven-trap-pen Blij-ven-trap-pen Blij-ven-trap-pen. Dit ritme zit al een paar kilometer in mijn hoofd. Ik merk dat ik het ook hardop begin te zeggen. Kom op de laatste bocht. Een traan biggelt over mijn wang. Dit kan gewoon niet, ik ga 6x Alpe d”Huez bedwingen. Ik ben geen aangeboren wielrenner, ik fiets pas 5 jaar echt sportief, dit kan helemaal niet. Euforie grijpt me al vast. Mijn vuist gaat 200 m voor de streep omhoog. Nu ga ik die 7^e halen ook. Het zal een zegetocht worden!